Het viel allemaal niet mee vanochtend. Het was vroeg, het was gisteravond in de meeste gevallen heel laat geworden en het afscheid viel zwaar. Sommigen waren nog niet helemaal helder. Je komt er dan voor de balie achter dat je eigenlijk niet weet waar je ID is. Vijf bezorgde meisjes (inclusief de twee begeleidende docenten) storten zich op je koffer. Drie truien, vijf onderbroeken en twee broeken later is het helaas nog niet gelukt je ID terug te vinden. Mevr Roos staat wanhopig te zwaaien met OV-kaarten en zorgpolissen. Dan komt het verlossende woord: je mag toch mee! Hoera! We hoefden je dus niet achter te laten....Mevr Reichart doet nog éénmaal een jascheck en jawel: tussen de House of Terror folder en de kauwgomverpakking komt-ie te voorschijn. Je stuitert het vliegtuig in. Want...hoe leuk het ook was, je wilt nu toch echt wel weer naar huis , al wat het maar om de verhalen te vertellen.
Zo gingen we vanochtend het vliegtuig in. De terugreis verliep verder vlekkenloos. De busrit naar huis had nog één verrassing in petto. Ook Liza vond haar ID weer terug, tussen een tijdschriftje dat ze in het vliegtuig gelezen had.
Wat hebben wij als docenten dus geleerd? Voortaan onderzoeken wij persoonlijk alle eigendommen van mensen die beweren hun ID kwijt te zijn....
Gelukkig weten we nu wel dat het altijd wel weer goedkomt en dat je altijd thuiskomt. Met een heleboel nieuwe ervaringen en ..zoals Daan zei: Ik kan bijna niet meer in het Nederlands denken. Hoe internationaal wil je het hebben?